Bizarre thuiskomst

In diezelfde week van dé match op Tinder (zie Het Universum geeft me Karma) viel van alles samen. Het was mijn laatste werkweek, ik moest de laatste spullen uit mijn woning halen en het huis netjes achterlaten voor de sleuteloverdracht die een week later plaatsvond.

Op de laatste zondag van die week kwamen mijn zus en haar vriend mijn kat ophalen, om tijdens mijn afwezigheid voor haar te zorgen. Vanaf die zondag verhuisde ik ook officieel naar mijn moeder, waar ik tot mijn vertrek naar Australië zou wonen.

Dit was ook de dag dat we een match waren op Tinder en toen ik dat zag, stuurde ik hem gelijk een bericht. Vanaf dat moment zijn we niet meer gestopt met praten. Al snel hadden we zoveel gesprekstof dat helemaal niet meer bij te houden was of we wel op alle berichten hadden gereageerd. Daarom besloten we het makkelijker en fijner te maken door verder te praten via WhatsApp. Vervolgens bleef het niet bij appen: we belden al snel urenlang, tot zelfs na middernacht.

We hadden allebei direct door dat we heel erg aan elkaar gewaagd zijn en goed kunnen levelen. Hij heeft goede humor, en ik merkte dat hij lief en zorgzaam is. En dat hij me ook kan afremmen, wat ik echt nodig heb in een partner.

We spraken af om elkaar zo snel mogelijk te ontmoeten, op de zaterdag nog geen week na ons eerste contact via Tinder, bij mij thuis… of nou ja, eigenlijk bij mijn moeder thuis. Uiteraard had ik al even van alles met haar gedeeld over deze match. En op een gegeven moment zei ze: ‘Waarom komt hij niet gewoon vrijdag al en blijft hij slapen?’ Zelfs zij had meteen een heel goed gevoel bij hem.

Zo ging het dus: op vrijdagavond stond hij voor de deur, met een enorme bos bloemen – zo’n grote had ik daarvoor geloof ik nog nooit gezien.

“Op het moment dat ik hem zag, zelfs al tijdens het videobellen,
was ik zo nerveus en voelde ik een soort spanning.’’

Dit omdat ik wist: hij is het voor mij. Intuïtief wist ik dat dit wederzijds was. Ik had zo’n sterk gevoel van thuiskomen bij hem, dat valt moeilijk te beschrijven.

Alleen… hoe kon ik ooit van hem vragen om op mij te wachten terwijl ik naar de andere kant van de wereld ging? Want nee, dat ging ik voor duizend procent zeker niet opgeven voor wie dan ook. Dat was mijn reis, mijn zoektocht naar mijzelf los van een ander en allerlei invloeden om me heen.

Diezelfde avond hadden we onze eerste date samen en uiteindelijk bleef hij tot zondag. De zaterdag gingen we gezellig naar de dierentuin en noemde hij mij al zijn vriendin. En zondag voordat hij wegging boekte hij een vliegticket naar Australië, zodat hij mij met kerst én oud en nieuw kon opzoeken. Als ik het zo vertel, klinkt het misschien allemaal heel bizar, maar ik heb geen moment getwijfeld over of dit niet allemaal veel te snel ging.

Anyway, het liep wel precies zoals het moest lopen. Want het was een teken en tegelijkertijd ook dikke karma; want ik had al besloten om het aan de andere kant van de wereld helemaal alleen uit te gaan zoeken, maar had toch ook echt zelf de intentie gezet om mijn ware liefde te ontmoeten.