Mijn hart achterna

Nadat ik de definitieve keuze had gemaakt om helemaal uit mijn comfort zone te stappen, moest ik alleen nog goed bedenken waar ik dan heen wilde. Uiteindelijk heb ik helemaal niet lang hoeven nadenken en van alle mogelijke bestemmingen koos ik voor Australië. Letterlijk aan de andere kant van de wereld, want als ik toch op zoek wilde naar mezelf: waarom dan niet daar?

Mijn zus wilde er in 2020 na haar studie voor een korte periode naartoe gaan, maar toen kwam corona om de hoek kijken. Nu ik kon gaan en staan waar ik wilde, groeide ineens ook mijn nieuwsgierigheid naar Australië. Toen ik me in het land begon te verdiepen, had ik al snel vele bijzondere verhalen gelezen en prachtige foto’s gezien en wist ik meteen dat dit het land werd waar ik naartoe zou gaan. Alhoewel ik mijn gemaakte keuzes ook steeds spannender begon te vinden.

Overigens had ik nog steeds niemand iets verteld over mijn plannen. Pas toen ik daadwerkelijk het land had gekozen, vertelde ik alles aan mijn familie, vrienden, manager en collega’s. En dit terwijl ik de details van mijn plannen nog niet concreet had gemaakt, maar ik kon het gewoon echt niet langer voor me houden.

Mijn moeder werd helemaal emotioneel, omdat ze diep van binnen allang wist dat ik op dit moment in mijn leven zo’n keuze zou maken. En mijn vader zei meteen dat ik mijn hart moest volgen, als het mijn droom was dan moest ik die achternagaan.

“Ik voelde zo’n enorme opluchting toen ik het eenmaal had verteld.’’

Pas daarna werkte ik de verdere details uit, want ik had nog geen enkel idee hoe het zat met bijvoorbeeld de mogelijkheden voor een visum of waar en hoe ik mijn reis het beste kon beginnen. Het leek me in ieder geval leuk (en verstandig) om het reizen te combineren met werken, waardoor ik direct bij het Working Holiday Visum (WHV) uitkwam.

Ik ontdekte dat je dit visum kunt aanvragen wanneer je tussen de 18 en 30 jaar bent. Ik was op dat moment 29 en zou pas in december 30 worden. Alleen, als ik nog een tweede WHV wilde, mocht ik niet ouder dan 30 zijn. Natuurlijk had ik op dat moment nog geen flauw idee of ik dat tweede visum wel zou willen, maar juist daarom wilde ik er wel alvast rekening mee houden dat het eventueel nog zou kunnen. Hierdoor had ik als streven om ergens eind oktober of begin november in Australië aan te komen, en vanaf dat moment lag daar dan ook direct mijn focus op.

Daarom heb ik halverwege mei 2024, voorafgaand aan mijn solomoon^* naar Mauritius, alle documenten voor het visum geregeld en deze aangevraagd. Met de gedachte dat ik op die manier eerst rustig van mijn vakantie kon gaan genieten, zonder al te veel bezig te zijn met wat ik nog allemaal voor mijn visumaanvraag zou moeten regelen.

Maar.. tot mijn verbazing en schrik was de aanvraag voor het visum al direct goedgekeurd op exact hetzelfde moment dat de aanvraag binnen was – bij beide mailtjes stond dezelfde tijd aangegeven. Oh my god, het werd nu echt realiteit! Nu durfde ik ook pas verder te gaan met het waar en hoe, maar eerst … op solomoon naar Mauritius!
__

^* De vakantie naar Mauritius was oorspronkelijk gepland als honeymoon, maar ik besloot alsnog te gaan en er mijn eerste vakantie alleen sinds járen van te maken. Daarom heb ik het omgedoopt tot solomoon.

~

Wanneer ben jij voor het laatst je hart achterna gegaan?

~